Grzywacz jest średnio licznym ptakiem lęgowym całego kraju i zaraze najliczniejszym naszym dzikim gołębiem.
W Polsce występuje dość równomiernie we wszelkich terenach zadrzewionych.
Zwykle jest średnio liczny, lecz na zachodzie kraju
w środowiskach synatropijnych bywa gatunkiem licznym. Liczne populacje miejskie rozwinęły się najpierw na zachodzie Polski, a ostatnio także we wschodniej części kraju. Największe lokalne populacje lęgowe powstałe w niektórych miastach przekraczają nawet 1000 par.
W Kielcach jest lęgowy od drugiej połowy lat 90; jego liczebność wzrasta.
Jest większy od gołębia miejskiego i siniaka, długość ciała: 38-45 cm.
W locie masywniejszy, z wydatniejszą piersią
i dłuższym ogonem. Zawsze rozpoznawalny po białych lusterkach na skrzydłach i plamie na karku (grzywie
- u os. dorosłych). Upierzenie szaroniebieskie.
Grzywacz jest gatunkiem leśnym preferującym drzewostany mieszane i liściaste. W ostatnich stuleciach dostosował się życia w krajobrazie rolniczym, gniazdując w zadrzewieniach śródpolnych oraz w miastach - obecnie lęgowe grzywacze spotyka się w osiedlach ludzkich całego kraju.